Vanuit de longen van de wereld

De haaien van porto de galinhas heb ik zonder kleerscheuren overleefd. Met duiken had ik in verband met weersomstandigheden niet zo veel zicht, maar met snorkelen een dag later aten de vissen uit mijn hand en kwamen ze zo dichtbij, dat het leek of ze mijn duikbril kusten.
Inmiddels zit ik in Manaus, in het hart van het Amazonegebied. Ik ben net terug van een vijf-daagse jungletrip die helaas niet helemaal aan mijn verwachtingen voldeed.

Jungleperikelen

Een trip kiezen
In Manaus stikt het van de organisaties die je een jungletrip aan willen praten. Na een dag lang prijzen en verhalen vergelijken twijfelde ik nog tussen twee organisaties. De eerste werd door de Lonely Planet, Footprint en de tourist-info aanbevolen en voor een redelijke prijs zou een indiaan mij vijf dagen op sleeptouw nemen. De tweede had geen aanbevelingen en was welliswaar duurder, maar bood een uitgebreid programma en had bovendien al een groep van vier personen die met de trip meegingen. Aangezien wat extra gezelschap tijdens vijf dagen me wel leuk leek en het beloofde programma me aansprak, koos ik uiteindelijk voor de laatste.........stom, stom, stom!! Toen de hotelbaas een lelijk gezicht trok toen ik zei bij welke organisatie ik een tour geboekt had, had ik al kunnen weten dat het niet zo´n goede keus was. Maar toen dacht ik nog gewoon dat het een kwestie van concurrentie was, omdat ik niet met de aan het hotel verbonden organisatie meeging.

In de Jungle
De groep van vier bleek uit twee zwitserse stelletjes te bestaan. Die ook heus wel engels spraken, maar het grootste deel van de tijd in een onverstaanbaar zwitserduits spraken en dus niet zo heel gezellig waren.
De eerste dag kwamen we na een busreis van ruim drie uur in een klein dorpje 250 km ten noorden van Manaus aan. Daar bleek dat de gids nog vanalles moest regelen: een boot, een buitenboordmotor, koelbox, ijs (om te koelen), nog wat laatste etenswaren. Toen hij twee uur later alles min of meer op orde had begon het te plenzen, waardoor we nog meer vertraging opliepen. Practisch alles van de uitrusting had hij nieuw aangeschaft, zodat ik me begon af te vragen of hij de betreffende tour ooit eerder had gemaakt.
Toen we na een boottocht van drie kwartier in een knetterend motorbootje eindelijk aankwamen in het eerste kampement, kwam hij er achter dat hij de hangmatten was vergeten..... Aangezien het grootste deel van de dag al voorbij was besloot hij de lunch maar over te slaan, omdat er anders geen tijd over bleef om nog iets te ondernemen. Intussen had ik het vertrouwen in de gids al enigszins verloren.

Nou ja, om jullie niet langer met allerlei details te vervelen, het kwam er op neer dat de gids een groot deel van de tijd bezig was met het regelen van allerlei dingen. Twee uur met het koken van de lunch bijvoorbeeld, of met het bouwen van een hut om in de jungle te overnachten. Waar mogelijk hielpen we wel mee, maar een groot deel van de tijd zaten we te wachten en niets te doen en zat ik me onderwijl dood te ergeren. Ik was zowieso al waanzinnig geirriteerd, mezelf verwijten makend dat ik niet voor die andere tour gekozen had, dat ik geloof ik zelf ook niet zo´n aangenaam gezelschap was (degenen die mij wat langer kennen, kunnen zich hier waarschijnlijk een zeer levendige voorstelling van maken......)
Van het beloofde volle programma kwam niet veel terecht en daarbij sloegen we ook nog regelmatig een maaltijd over omdat daar geen tijd meer voor was. Wanneer we wel wat ondernamen was dat meestal vlakbij het kampement, de motor van de boot maakte zo´n kabaal dat er weinig dieren te bekennen waren, en de gids gaf weinig achtergrond informatie.
De beloofde waterval bleek een ietwat uit de hand gelopen stroomversnelling (maar misschien ben ik verwend na de overvloed aan watervallen in Lencois). Het beloofde dorp met nativo´s bleek een hut van 3 bij 4 waarvan de bewoners op dat moment afwezig waren. Toen we een wandeling van drie uur de jungle in gingen maken om de beloofde grote boom (vijf mensen nodig om de stam te omhelzen) te bezichtigen volgden we een tractorpad dat voorheen werd gebruikt voor de afvoer van gekapte bomen....Na een paar korte afwijkingen van het pad zonder veel bijzonderheden, liepen we na een uur opeens volgens hetzelfde pad weer terug. Enigszins twijfelend aan mijn richtingsgevoel dacht ik dat we misschien toch verder aan het lopen waren. Maar toen ik mijn eigen voetstappen in de modder zag staan wist ik het toch zeker. "Gaan we terug?" vroeg ik. De gids deed alsof zijn neus bloedde en vroeg hoe laat het was. Toen ik vroeg naar de grote boom, antwoordde hij iets vaags dat die ergens anders was. Eenmaal teruggekomen bij het beginpunt vroeg hij welke boom ik bedoelde. "Oh je bedoeld die brede boom? Ik wilde je die hoge bomen laten zien"......en uiteindelijk bracht hij ons naar een boom in de achtertuin van een nativo, die met een beetje fantasie door drie mensen omhelsd kon worden en die verder weinig indrukwekkend was.

Sorry, toch iets meer details dan gedacht. Ben nogal sceptisch over de trip, maar ik heb ook heus nog wel wat aardige dingen gezien hoor. Piranha´s gevist (ik ben geen talent), gekeken hoe de gids een alligator ving, een groep aapjes hoog door de bomen zien rennen, een uit de kluiten gewassen spin (nee, geen vogelspin) gezien, tussen de mangroovebossen gevaren en een en ander over de planten en dieren van de amazone te weten gekomen. Maar het was niet helemaal wat ik had verwacht. Vooral jammer aangezien dit tripje naar deze uithoek van Brazilie en de kosten voor deze tour al gauw een vierde van mij totale reisbudget (dat overigens al lang op is, maar dat terzijde) opgeslurpt heeft.

Nog een tripje
Morgen ga ik nog voor twee dagen de wonderen van de Amazone bekijken. Ditmaal heb ik een tour geboekt bij de organisatie van het hotel en is de locatie vlak bij Manaus, zodat ik niet de helft van mijn tijd verdoe aan de reis er naar toe. Over twee dagen vlieg ik naar Cuiaba, van waaruit ik het natuurgebied de Pantanal ga bekijken. De Pantanal staat bekend om zijn vele dieren, die veel beter te bezichtigen zijn dan de dieren in de Amazone, omdat de begroeing veel minder dicht is.

Braziliaanse gastvrijheid
Voordat ik naar de Amazone ging mocht ik vier dagen genieten Braziliaanse gastvrijheid in Paraiba, waar ik het dorp bezocht waar ik bijna 8 jaar geleden ook ben geweest. Destijds ben ik daar drie weken geweest met een groepsreis. Samen met een groep Braziliaanse jongeren hebben we daar toen een kindervakantieweek georganiseerd.
Anna was één van de Braziliaanse jongeren, en deze keer was ik welkom in haar huis. In het kleine huisje dat zij deelde met haar moeder, zus en broer werd zonder problemen plek voor mij gemaakt. En niet alleen bij hen, maar ook bij buren, vrienden en familie werd ik uitgenodigd voor de koffie, lunch of een stuk verse cake.
Als een verre gast was ik iets bijzonders en iedereen wilde alles weten over Nederland. En steevast vroegen ze of ik niet nog een plekje in mijn koffer over had, want allemaal willen ze weg uit Brazilie. Ze houden van hun land, maar met name in het noordoosten is er veel werkeloosheid, armoede en corruptie. Ze hebben allemaal een ideaal beeld van Europa en de VS en zouden graag emigreren voor een beter leven daar.
Dat ik alleen aan het reizen was leverde nogal wat verbazing op. "Wat vindt je moeder daarvan?" Als ze vervolgens hoorden dat ik niet meer bij mijn ouders woonde en dat ik óók niet getrouwd was vielen ze helemaal achterover van verbazing. En ik moest beslist wel heel rijk zijn als ik zo het hele land door kon reizen (de meeste uit het dorp zijn hun staat nooit uit geweest)

Anna en haar vriendinnen waren met name geinteresseerd in de Nederlandse mannen. Ze waren het er allemaal over eens dat de Nederlandse jongens veel knapper waren dan de Braziliaanse (gebaseerd op een foto van bestuur 03 en de Skoll almanak....). "Zou één van hen niet met een Braziliaanse willen trouwen?" Of ik tenminste foto´s van hen aan mijn Nederlandse vrienden kon laten zien, wellicht dat er één geinteresseerd was. Trouwen met een Europeaan betekent bovendien een kans op een beter leven.
Dat je in Nederland zonder problemen eerst kunt samenwonen zonder te trouwen werd haast niet geloofd (hoewel dit in de meer zuidelijk staten van brazilie volgens mij ook geen enkel probleem is). Hoewel de Brazilianen heel wat sensueler zijn dan de Hollanders, flirten een sport is en de sex er zowat vanaf druipt in muziek, dans en kleding, worden de meisjes in het conservatieve en katholieke Paraiba geacht als maagd het huwelijk in te gaan. Dat dit voor de mannen niet geldt is iets wat ik nog steeds niet helemaal begrijp.
Een 23-jarige vriendin van Anna vertelde me, dat als haar moeder er achter kwam dat ze sex had gehad met haar ex-vriend (met wie ze na zes jaar net enkele dagen daarvoor gebroken had), die haar onmiddelijk zou dwingen om te trouwen. Ze was wanhopig en wenste dat ze nog maagd was. Want een meisje dat haar maagdelijkheid niet meer heeft is in hun ogen niets meer waard.

Nou ja, dit verhaal wordt wat al te lang zo, wie meer over de cultuurveschillen wil horen spreek ik wel weer in Nederland!