"I need pure alcohol"

Niet te geloven hoe hebberig de mensen hier kunnen zijn. Dat wij met ons blanke huidje hier als wandelende dollartekens worden gezien is op zich nog wel een beetje te begrijpen, maar ze kennen hier absoluut geen schaamte en vragen je letterlijk de kleren van het lijf.
Op straat vragen mensen of je eten voor ze kunt kopen, en dan gaat het echt niet om bedelende hongerige kindertjes, maar om gewone mensen die wel zin hebben in een soda of een snack en vinden dat jij dat als rijke westerling best voor ze kunt betalen." Buy me this, give me a some, will you give me anything?" In het ziekenhuis azen ze op onze witte jassen, penlights, oxford handbook of clinical medicine en als ze je wat lenger kennen dan vragen ze of je ze geld kunt lenen, of dat je misschien een lap top voor ze kunt regelen, of nieuwe ok-klompen. Ze zijn ook vooral bang om tekort gedaan te worden, dat iemand anders wel wat krijgt en zij worden overgeslagen. Dat merk je wel als je ergens op trakteert, koekjes of cake bijvoorbeeld: als ze een beetje manieren hebben dan vragen ze " how many can I take ?" , maar meestal pakken ze gewoon meteen een handvol. Tja, want zo vaak wordt je hier niet iets aangeboden, dus als dat wel het geval is moet je er van profiteren.....

Party!!
Gisteren een feestje georganiseerd in ons huisje. Floor en Julia hadden het al eerder willen organiseren, maar het kwam telkens niet handig uit. Dus nu maar een afscheidsfeestje voor floor en een aankomstfeestje voor mij. Toch wel een hele happening in Mumias, waar verder niet bijster veel te beleven is. We hadden in aanloop naar het feest alle C.O. studenten (een soort HBO geneeskunde-studenten) van de campus uitgenodigd, en verder nog wat verpleegkundigen, C.O.'s, de chirurg en de buren uitgenodigd. Geen idee hoeveel mensen er zouden komen. Maar wel duidelijk dat we flink veel eten in huis moesten halen, want steevast was de eerste vraag "een feest? Oh leuk, is er wel genoeg te eten? Zorgen jullie wel voor genoeg vlees?" Tja, dat zal wel keniaans zijn dan..... Wij waren niet zo heel erg van het vlees, dus we hebben ons uitgesloofd met pizza, pastasalade, taart, worstebroodjes, chips en lolly's. Best ok toch? Om het feest helemaal compleet te maken hebben we twee dj's in huis gehaald. Klinkt wat decadent, maar kwam eigenlijk toevallig zo uit omdat we onze eigen boxen wat magerttjes vonden. Dus toen we bij de plaatselijke eletronicazaak informeerden of we misschien ook bozen konden huren, kregen we er spontaan twee dj's bij. Tja, een feestje van de wazungu's kun je natuurlijk niet aan je neus voorbij laten gaan! De muziek was een succes, op het ritme van de laatste afrikaanse hits werd er zowaar gedansd en trilden de patienten in het nabijgelegen ziekenhuis zo ongeveer het bed uit. We hadden een aardig bereik, want er kwamen ook nog wat verdwaalde mensen op de muziek af.
In totaal zijn er zo ongeveer 60 mensen langs geweest, een groot deel daarvan hadden we nog nooit eerder gezien, maar het was best gezellig dus. We hadden meer dan genmoeg eten in huis en de pizza's deden het goed. Over de alcohol waren de mensen minder te spreken. We hadden tevoren ingeschat dat er niet zoveel gedronken zou worden, dat doen ze hier namelijk nooit, maar dat was dus een misser. Want als de wazungu's trakteren moet je daar natuurlijk van profiteren!! We hadden cocktails, sangria en limonade. Al gauw kwamen de eerste mannen om iets sterkers vragen "I need real alcohol, not the dilluted, can you give me some". Stom genoeg iemand een glaasje gin ijs toegeschoven en toen wilde de rest natuurlijk ook.... Nadat de drank voorraad wel heel erg snel slonk besloten we dat het mooi geweest was met de sterke drank. Alleen nog maar coktails dus, en niet zeuren! Tja, dat was makkelijker gezegd dan gedaan. "I need pure alcohol to stimulate my central nerve system." "give me some beer" Dat het op was wilden ze niet geloven, dus moesten we om de haverklap jengelende kenianen uit de keuken sleuren, die op strooptocht naar alcohol waren. Er was er een zelf zo desparate dat hij de fles afwasmiddel voor liquor aanzag....Toen ze overtuigd waren van het feit dat er echt niets meer was werd een nieuwe strategie ingezet: "I can go to town to buy some beers, shall i bring some here?" Das nou attent dacht ik nog, vooral aangezien niemand ook maar enig presentje had meegebracht naar ons feest, in Holland toch niet zo heel erg abnormaal dat je een bedankje meeneemt voor de gastvrouwen, maar ik had het mis. "Give me some money, than I can buy some more Booz!!!" We vonden het mooi geweest, we hadden een klein fortuin uitgegeven aan eten, drinken en de DJ, dus als ze allen maar konden zeuren dan moesten ze dat maar mooi even ergens anders gaan doen!
Verder een prima feestje hoor! De afrikaanse billen konden lekker schudden op de plaatselijke hits en de hollandse deden ook lekker mee. Maar we hebben weer een goede indruk van de manieren van de west-kenianen.

Begrafenisrituelen
Het schijnt trouwens dat dat profiteren echt deel uitmaakt van de cultuur hier. Begrafenissen zijn hier (helaas) een de orde van de dag en zijn ook een goede gelegenheid om je een aantal dagen van een lekkere maaltijd te laten voorzien. Volgens goed keniaans gebruik moet je als nabestaande vanaf het moment van overlijden tot aan de begrafenis voorzien in onderdak en eten voor degenen die op de begafenis komen. En als je hier ook maar iemand heel erg vaag kent dan mag je al op de begrafenis komen, met als gevolg dat het heel normaal is om vijf dagen lang je huis vol met een man of 50/60 te hebben, die allemaal graag een volle maag hebben en ook nog eens blijven slapen. En zo groot zijn de huizen hier niet......dus slaapt iedereen daar waar plek is, opgevouwen op een stoel, of in een hoekje op de grond, terwijl de nabestaanden de hele dag bezig zijn met boodschappen doen en koken. Dat het een dure aangelegenheid wordt op die manier dat spreekt voor zich. Ze proberen iemand dan ook zo snel mogelijk onder de grond te krijgen, dan hebben minder mensen de tijd om van heinde en ver naar de begrafenis te komen. Overigens proberen ze de kosten wel te delen met nabije vrienden en familie, meestal wordt er bij het overlijden van iemand een inzamelingsactie gehouden om eld bij elkaar te verzamelen. Dat geld trouwens ook voor de ziekenhuisrekening. Veel patienten kunnen de rekening niet betalen (er staan bewakers rond het ziekenhuis om stiekem ontsnappende patienten die de rekening niet hebben betaald te kunnen onderscheppen, en er hangen dan ook regematig lijsten in het ziekenhuis waarop mensen kunnen intekenen om bij te dragen aan de betaling van de rekening voor een van de patienten. Of er worden fund-raisings georganiseerd: een (feestelijke?) bijeenkomst waarop zoveel mogelijk mensen worden aangespoord om een duit in het zakje te doen. Vandaag was de fundraising van Wilfred, een man die al 8 maanden opgenomen ligt op chirurgie in verband met brandwonden. Heeft een lelijke open wond aan zijn been, die ondanks de skin-graft maar niet dicht wil gaan. Wij waren ook uitgenodigd, maar konden dit spectakel helaas niet meemaken omdat we vandaag naar Kisumu gingen. Uiteraard willen we wel een bijdrage leveren, Wilfred is aardig gezelschap (hij heeft altijd zeeen van tijd) en doet zijn best om ons swahili te leren, we stoppen hem maandag nog wel een envelopje toe.

Lucas Ward, chirugie
De afgelopen anderhalve week liep ik op de afdeling chirurgie. Toch wel indrukwekkend hoor. Veel brandwonden (mensen met epilepsie die in een open vuur belanden), akelige verkeersongelukken, pussende wonden van HIV-patienten en daarnaast wat Hysterectomieen en Ileus operaties. De middelen zijn niet optimaal, dus veel botbreuken worden conservatief behandeld, waardoor mensen soms wekenlang in tractie liggen. De wondverzorging is met dit klimaat niet al te makkelijk, met als gebolg dat het meestal niet al te fris ruikt op de afdeling. Het meest indruk maakte een vrouw van 26 jaar. Zij was betrokken geweest in een verkeersongeluk en had een verbrijzeld onderbeen met open wond en ook een gebroken arm. Ze was ge-opereerd, maar de wonden waren gaan ontsteken. De wondgenezing ging bijzonder beroerd dus werd er een HIV-test gedaan, die dus inderdaad positief was. Van al het liggen in bed werd het ook al niet veel beter, dus twee flinke diepe doorligplekken waren het gevolg. Resultaat: een uitgemergeld hoopje ellende, aleen in een kamertje, stinkend van de etternde wonden. Ze wilde zelf nog niet geloven dat ze HIV-positief was, dus vertikte het ook om te beginnen met medicijnen. Ik dacht dat ze het niet zou gaan halen, maar gisteren zat ze zowaar rechtop in bed en leek ze wat beter.

Goed, genoeg voor nu, over vijf minuten begint de film. We gaan naar de bios in Kisumu.

Tchau, tchau!!