Karibu Kenya!

Oftewel welkom in Kenia!

Heb een goede reis gehad. Per vliegtuig naar Nairobi, vanaf daar met de bus zo'n 5 uur rijden naar Kisumu, en vanaf daar per matatu (klein busje waar eigenlijk 14 mensen inpassen, maar waar ze ook rustig 25 mensen in proppen) het laatste stuk van 2 uur naar Mumias. Redelijk gekkenhuis als een van de weinige blanken en dus als wandelend dollarteken.......

In Mumias zit ik samen met Julia en Flora, ook co-assistenten, in een groot huis met supertuin en veranda, op nog geen vijf minuten lopen van het ziekenhuis. Het ziekenhuis heeft ongeveer 200 bedden verdeeld over vijf afdelingen: chirurgie, kinderen tot 5 jaar, maternity, mannen vanaf 5 jaar en vrouwen vanaf 5 jaar. Het is wel even heel anders dan in Nederland: iedereen ligt op een hele grote zaal en privacy is totaal onbekend. Ik loop de komende 5 weken telkens een week op een andere afdeling, daarna mag ik zelf kiezen waar ik de rest van de tijd zit. Het is best heftig, veel mensen komen ernstig ziek binnen omdat ze van ver moeten komen, of omdat ze eerst eindeloos lang exotische middeltjes bij een traditional healer hebben gebruikt. Veel malaria en TBC, maar ook veel slachtoffers van verkeersongelukken. Want ze rijden hier echt als gekken in aftandse busjes op onverharde wegen.

Indrukwekkend was een meisje van 8 jaar dat afgelopen week binnenkwam met een enorme zwelling in haar buik. Ze ademde zwaar, had opgezette aderen in haar nek en haar rechter oog zat dicht. Uitval van hersenzenuw III voor de medici onder jullie. Ze was er behoorlijk slecht aan toe. Op een echo werd een enorme tumor in de buik gezien met uizaaiingen in de lever. Daarnaast een longontsteking en waarschijnlijk ook uitzaaiingen in de hersenen gezien de neurologische verschijnselen. Waarschijnlijk Burkitt Lymfoom, dat komt hier veel voor. Ze is twee dagen later overleden. Er was niet veel voor haar te doen. In de status schreef dr. Nyagah (hoofd van het ziekenhuis) TLC: tender love and care, oftewel aflopende zaak.... Maar stervende mensen zijn hier aan de orde van de dag, 's ochtends bij de overdracht worden de mensen genoemd die de in de voorgaande dag zijn overleden.

Maar het gaat me al wat beter af om alles te relativeren. Julia en Flora zijn super gezelschap en weten overal een grap van te maken. We zijn nu een weekendje weg. Beetje cruisen door uitgestrekte landschappen in bomvolle matatu's en overal nageroepen worden: Wazungu!!!! Oftewel: blanken!!!! De kinderen zijn echt fantastisch hier, zo roepen je overal na en rennen achter je aan. Je voelt je net een celebrity, overal handjes schudden.

Gisteren te gast in het huis van een man die we in een cafe waren tegengekomen. Trots stelde hij ons voor aan zijn vrouw en drie kinderen en uiteraard werden we uitgenodigd voor een kopje thee. Bij het afscheid kregen we een tas vol verse passievruchten van zijn land, want het is een goed gebruik om gasten eten mee te geven.

Het swahili begint ook een beetje te lukken. Het is echt zo'n grappig taaltje, met veel tongbrekende woorden. Op zich spreken de meeste mensen hier wel engels, in ieder geval de artsen en verpleegkundigen, maar onderling spreken ze swahili. Ze vinden het erg grappig als je je best doet om swahili te spreken.

Nou goed, tot zover de update van mijn keniase avontuur. Ben hier niet zo heel vaak in de gelegenheid om te internetten, in Mumias is geen internet, maar ben per sms te bereiken op onderstaand nummer. En ouderwets brieven schrijven vind ik ook erg leuk, dus.......

Hoop van jullie te horen!!


Tchau Viv

P.S. Voor de verhalen van julia en flora:
www.flooroosterwijk.waarbenjij.nu
www.juliameijer.waarbenjij.nu

St. Mary's Hospital
Vivian Winia (dutch intern)
P.O. box 250 Mumias
Kenya
telnr: 00254-727580590